Sunday, September 7, 2014

ಕುಂಭಕರ್ಣ ಕವಿಯೇ!...


ಒಳಗಣ ಕವಿಯು ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ
ಉತ್ಪತ್ತಿ ಬರೀ ಬೊಗ್ಗು ಇಂಜನು ಸದ್ದು,
ವಠಾರಕೂ ಪೀಡೆ ಭೋರ್ಗೊರಕೆ
ಸರಸತಿಯ ವಿಸ್ಕೃತ ಅಕ್ಷರ ತೋಟದಿ
ಘಮ ಘಮಿಸೋ ಹೂಗಳನಾಯ್ದು
ಕನ್ನಡಮ್ಮನ ಕೊರಳನಲಂಕರಿಸೋ
ಚಂದದ ತೋಮಾಲೆಯನು ಕಟ್ಟೋ
ಉಮೇದಿಯನೂ ಕಳಕೊಂಡವನೀತ
ಠೇವಣಿ ಕಳಕೊಂಡ ಉಮೇದುವಾರ!
ಅಕ್ಕರದ ಬಿಕ್ಕೆಗೊಡ್ಡದೆ ಜೋಳಿಗೆಯ
ಬೇಯಗೊಡದೆ ವಿಚಾರವಂತ ಆಹಾರ
ಹಲುಬುವನು ಹಸಿವಿಗಾಗಲಿಲ್ಲ ಭುಕ್ತಿ,
ಬುದ್ದಿಗೆ ಹೊದ್ದ ದಪ್ಪದಾಲಸ್ಯ ಕಂಬಳಿಯ
ಕಿತ್ತೆಸೆದೊಮ್ಮೆ ಹದ ಮಾಡಿ ಮನವ
ನಿಬ್ಬುಳಿಮೆಯಾಗಿಸದೆ ಕವನಕಿಲ್ಲ ಮುಕ್ತಿ!
ಸ್ವಯಂ ಘೋಷಿತ ಕವಿ ಪುಂಗವಗೆ
ಲೇಖನಿಯದು ತಾನೇ ನಿಜ ಸ್ವಧರ್ಮ,
ಮರೆತು ಎತ್ತಿಟ್ಟ
 ಅಭಿನವ ದುಷ್ಯಂತ?

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ)

15 comments:

  1. ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕವಿ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಜಾಗ್ರತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ...ಲೇಖನಿಯೆ ಧರ್ಮವೆಂದ ನಿಮಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನು ಕೊಡಲೇಬೇಕಾದ ಬಿರುದು...ಕವಿ ..ನೀವು ಜನ ಘೋಷಿತ ಕವಿ...ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಸರ್ ...ಹೀಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕವನಗಳು ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ (ಲೇಖನಿಗೆ) ಸೇರಲಿ

    ReplyDelete
  2. ಬದರಿ ಭಾಯ್..
    ಕವಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಲಿ..
    ಖುಷಿಯಾಗಲಿ..

    ಅಥವಾ ಏನೂ ಬರೆಯುವ ಮೂಡು ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ..
    ಆತ ಕುಡುಕರ ಹಾಗೆ... ಬರೆದೆ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ.. ತನ್ನ ಭಾವಗಳನ್ನು...

    ಇದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕವನವೇ ಸಾಕ್ಷಿ...

    ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿ...

    ReplyDelete
  3. ವಾಹ್ ವಾ....!! ಅಕ್ಕರದ ಬಿಕ್ಕೆಗೊಡ್ಡದೆ ಜೋಳಿಗೆಯ ಬೇಯಗೊಡದೆ, ವಿಚಾರವಂತ ಆಹಾರ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ... ಅಷ್ಟೂ ವಿಚಾರಗಳ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಪಕ್ವಾನ್ನ.

    ReplyDelete
  4. ಸೊಗಸಾದ ಕವನ ಬದರೀ. ಎಂದಿನಂತೆ, ಅರ್ಥಗಳು ಸಾಲಿನಿಂದ ಸಾಲಿಗೆ ಜಿಗಿಯುವುದು ಚೆನ್ನ

    ReplyDelete
  5. olleya kavite Badari sir. nijakkoo super. tumbaa chennagide nimma kavite.

    ReplyDelete
  6. ಠೇವಣಿ ಕಳಕೊಂಡ ಉಮೇದುವಾರ.....

    ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ... ಇಷ್ಟವಾಯಿತು....

    ReplyDelete
  7. ಕವಿ ಕುಂಭಕರ್ಣನೇ!!

    ReplyDelete
  8. You are an ever alert wonderful poet,Badarinath!

    ReplyDelete
  9. eraderaDu baari Odide Badariavre :) saalu saalinallu kavi kaNDa....

    ReplyDelete
  10. ಚೆಂದದ ಕವಿತೆ. ಸಾಲಿಂದ ಸಾಲಿಗೆ ಜಿಗಿಯುವ ಪರಿ ಸೊಗಸು.

    ReplyDelete
  11. ನಿಮ್ಮ ಕವಿಮನ ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಲಿ. ಎಂದಿನಂತೆ ಉತ್ತಮ ಕವನ.

    ReplyDelete
  12. ಉತ್ತಮ ಕವನ..ನನಗೆ ಈ ಸಾಲುಗಳು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ವಾದವು ...

    ಬುದ್ದಿಗೆ ಹೊದ್ದ ದಪ್ಪದಾಲಸ್ಯ ಕಂಬಳಿಯ
    ಕಿತ್ತೆಸೆದೊಮ್ಮೆ ಹದ ಮಾಡಿ ಮನವ
    ನಿಬ್ಬುಳಿಮೆಯಾಗಿಸದೆ ಕವನಕಿಲ್ಲ ಮುಕ್ತಿ!

    ReplyDelete
  13. ಸುಂದರವಾದ ಕವಿತೆ.

    ReplyDelete
  14. ಕಡೆಯ ಮೂರು ಸಾಲುಗಳಿಗೆ , ಒನ್ಸ್ ಮೋರ್....

    ReplyDelete
  15. ದೈವಿಕ ಸಮಯ ಎನ್ನುವುದಿದೆ.. ಅಮೃತ ಘಳಿಗೆ ಎನ್ನುವುದಿದೆ
    ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಸರಿಯಾದ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕು.. ಮೈ ಮರೆತರೆ ಮೈಯನ್ನೇ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ
    ಒಂದು ಉದಾತ್ತ ಧ್ಯೇಯ ತುಂಬಿದ ಕವಿತೆ.. ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಹಾಗೆ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಅನುಭವ
    ಸೂಪರ್ ಬದರಿ ಸರ್

    ReplyDelete